Poznaj historię Marka i Kasi! Historia Marka i Kasi
Drukuj Drukuj

Co można zrobić z przedwczesnym wytryskiem?

Przedwczesny wytrysk (PW) był początkowo uznawany za problem psychologiczny. Przez dekady leczono go jedynie za pomocą terapii behawioralnych i kognitywnych. Później wprowadzono leczenie farmakologiczne w postaci leków na receptę i preparatów stosowanych miejscowo.

PW – zarówno pierwotna, jak i nabyta forma – jest często schorzeniem o etiologii organicznej/neurobiologicznej, co oznacza, że może być leczona. Jeżeli PW jest rezultatem innej choroby (na przykład niezdiagnozowane przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego), leczenie choroby podstawowej będzie miało również pozytywny wpływ na PW. Nawet w przypadku pierwotnej formy PW istnieją różne opcje leczenia, które może zalecić lekarz. Konsultacja lekarska (u urologa lub seksuologa) jest zalecana w każdym przypadku w celu postawienia poprawnej diagnozy i leczenia.

Przedstawiamy niektóre ogólnie znane opcje leczenia dla mężczyzn z objawami PW, w tym zakres działań kognitywnych/behawioralnych (np. konkretne pozycje podczas stosunku, przerywana stymulacja, miejscowo stosowane środki zmniejszające wrażliwość i leki na receptę).

 

Sposoby i techniki opóźnienia wytrysku

Terapia behawioralna i kognitywna. Są to techniki psychologiczne i fizyczne ukierunkowane na rozpoznawanie objawów występujących przed wytryskiem i zwiększenie kontroli nad wytryskiem.

 

  • Najczęstsze techniki behawioralne obejmują metodę „stop-start” (po raz pierwszy wprowadzone przez dr. J. Semansa w 1956 roku) i technikę „ściskania” (opisaną przez Masters i Johnsona w 1970 roku). Opracowano kilka modyfikacji tych metod, lecz po początkowym stwierdzeniu skuteczności rzędu 50-60% doświadczenie kliniczne wykazało, że techniki te często nie zapewniają długoterminowej poprawy. Zamiast stosowania techniki „stop-start”, która może być mało satysfakcjonująca dla partnerki, mężczyzna powinien nauczyć się modulować i redukować poziom pobudzenia i podniecenia poprzez wykonywanie powolnych, zmysłowych ruchów, jednocześnie wykonując głębokie i wolne oddechy. Celem jest utrzymanie poziomu pobudzenia poniżej progu dla wytrysku przy równoczesnym utrzymaniu erekcji. Tego rodzaju techniki kontroli oddychania wywierają uspokajający wpływ i obecnie wydaje się, że są efektywne. Jednakże doświadczenie kliniczne i badania naukowe sugerują, że poprawa uzyskana za pomocą tych technik zazwyczaj nie utrzymuje się przez dłuższy czas.
  • Masturbacja przed stosunkiem seksualnym jest metodą stosowaną przez wielu młodszych mężczyzn. W innym podejściu mężczyzna uczy się rozpoznawać oznaki zwiększonego pobudzenia seksualnego i utrzymywać poziom podniecenia poniżej natężenia, które wywołałoby odruch wytrysku. Tego rodzaju techniki samopomocy, mimo iż częściowo skuteczne w krótkim okresie czasu, mogą raczej nasilić niż uśmierzać PW, jako że służą celowemu ignorowaniu lub tłumieniu doznań seksualnych, które powinny być kontrolowane, aby uzyskać poprawę. Ponadto złe techniki masturbacyjne, tj. bezustanne dążenie do kulminacji, może dodatkowo utrudniać rozwój mechanizmów kontroli wytrysku.

Ogólnie rzecz biorąc, nie są dostępne kontrolowane badania potwierdzające skuteczność technik behawioralnych.

 

 

Leczenie i kontrola przedwczesnego wytrysku

Leczenie farmakologiczne. Podstawową metodą leczenia przedwczesnego wytrysku jest farmakoterapia. W leczeniu PW stosowane są różne leki doustne na receptę.

 

Miejscowo stosowane kremy i aerozole zawierające preparaty znieczulające, takie jak lidokaina i prilokaina, które znieczulają penisa i pomagają opóźnić wytrysk, wykazały umiarkowaną skuteczność w małych badaniach. Jednakże tego rodzaju preparaty znieczulające są trudne w dawkowaniu – mogą powodować uczucie drętwienia żołędzia/penisa, a w rezultacie utratę erekcji i/lub wytrysku (jeśli dojdzie do przedawkowania). Istnieje również ryzyko przeniesienia preparatu znieczulającego na partnerkę, zmniejszając przyjemne doznania i skutkując zaburzeniami w występowaniu orgazmu.

Inne metody. Inne techniki samopomocy, łącznie ze stosowaniem podwójnych kondomów lub kondomów zawierających anestetyki (kondomy opóźniające wytrysk), które dają efekt nieznacznego znieczulenia, są częściowo skuteczne w krótkim okresie czasu. W efekcie końcowym mogą jednak nasilić, zamiast uśmierzyć PW, jako że prowadzą do celowego ignorowania lub tłumienia doznań seksualnych, które należy kontrolować, aby uzyskać poprawę.

Należy unikać samodzielnego stosowania leków. Należy zauważyć, że mężczyźni z PW powinni unikać prób samodzielnego stosowania leków, jako że jest to związane z zagrożeniami takimi jak stosowanie niedostatecznych lub nieskutecznych terapeutyków. W szczególności należy unikać leków pozyskanych przez Internet od nieuprawnionych firm/dostawców. Należy pamiętać, że najbezpieczniejsze i godne zaufania leki przepisuje lekarz. Zakupu należy dokonywać w zaufanej aptece. Więcej na temat niebezpieczeństwa związanego ze sfałszowanymi lekami

Bibliografia

  1. Althof SE et al. J Sex Med. 2010;7(9):2947-2969.
  2. Atikeler MK, Gecit I, Senol FA. Andrologia 2002;34(6):356-359.
  3. Broderick GA. J Sex Med 2006;3(4):295-302.
  4. Buvat J. J Sex Med 2011;8(suppl 4):316–327.
  5. Donatucci CF. J Sex Med. 2006;3(Suppl 4):303-308.
  6. EAU Guidelines on ED and PW 2012.
  7. El-Nashaar A, Shamloul R. J Sex Med. 2007;4(2):491-496.
  8. Gallo L, Perdonà S, Gallo A. J Sex Med. 2010;7(3):1269-1276.
  9. Giuliano F et al. BJU International 2008;102 (6):668-675.
  10. Giuliano F, Clement P. Eur Urol 2006;50 (3):454-466.
  11. Graziottin A, Althof S. J Sex Med 2011;8 Suppl 4:304-309.
  12. Halvorsen JG et al. J Am Board Fam Pract 1992;5:51-612.
  13. http://www.fda.gov/Drugs/DrugSafety/ucm169898.htm
  14. http://www.sciencedaily.com/releases/2012/02/120222093503.htm
  15. Jannini EA et al. Sessuologia Medica. Trattato di psicosessuologia e medicina della sessualità. Elsevier Masson Ed. 2007
  16. Jannini EA, Lombardo F, Lenzi A. Int J Androl 2005;28 Suppl 2:40-45.
  17. Jannini EA, Porst H. J Sex Med 2011;8 Suppl 4:301-303.
  18. Jannini EA, Simonelli C, Lenzi A. J Endocrinol Invest 2002;25(11):1006-1019.
  19. Laumann EO, Paik A, Rosen RC. JAMA. 1999; 281 (6) :537-544.
  20. Limoncin E, Tomassetti M, Gravina GL et al. J Urol 2012 Nov 6. Epub ahead of print.
  21. Lindau ST, Schumm LP, Laumann EO et al. NEngl J Med 2007;357:762–74.
  22. Masters WH, Johnson VE. Human sexual inadequacy. Boston: Little Brown; 1970:92–115.
  23. McCarty EJ. Core Evidence 2012;7:1-14.
  24. McMahon CG et al. J Sex Med 2008;5:1590–1606.
  25. McMahon CG et al. J Sex Med 2011;8:524-539.
  26. McMahon CG, Jannini E, Waldinger M, Rowland D. J Sex Med 2013;10(1):204-229.
  27. Montorsi F. J Sex Med 2005;suppl 1:8, ABS PS-3-1.
  28. Porst H et al. Eur Urol 2007;51(3):816-824.
  29. Porst H. “Premature Ejaculation”. In: Porst H, Reisman Y (eds):The ESSM Syllabus of Sexual Medicine.Medix Publishers,Amsterdam 2012; pp 547-595.
  30. Revicki V et al. Health and Quality of Life Outcomes 2008;6:33.
  31. Rosenberg MT, Sadovsky R. Identification and diagnosis of premature ejaculation. Int J Clin Pract. 2007;61(6):903-908.
  32. Screponi E, Carosa E, Di Stasi SM et al. Urology 2001;58(2):198-202.
  33. Shabsigh R, Rowland D. J Sex Med 2007;4 (5):1468-1478.
  34. Sotomayor M. J Sex Med 2005;2(2):110-114.
  35. Waldinger MD. Premature Ejaculation Definition and Drug Treatment. Drugs 2007;67 (4):547-568.
  36. World Health Organisation. ICD-10;1992. p. 355–356.
  37. The Counterfeiting Superhighway report
matches